تبليغاتX
آرامش در ندانستن!
پس شد ,آنچه شد

چه خوب بود اگر همه چیز را میشد نوشت. اگر میتوانستم افکار خودم را به دیگری بفهمانم، میتوانستم بگویم. نه یک احساساتی هست، یک چیزهایی هست که نمیشود به دیگر فهماند، نمیشود گفت، آدم را مسخره میکنند

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 6:37  توسط لیدا  | 

توی مترو روبروی هم نشسته بودند. به دانشجوها می‌ماندند. بوسه طولانی از لبان هم بر گرفتند و دخترک پياده شد. زيبا بود. نگاه پسر - از همان نگاه‌ها که خود می‌دانيد- به آرامی تمام مسير حرکت دختر را تعقيب کرد. جذب نگاهش شدم. پسرک از دوستش هم زيبا‌تر بود. چشمان روشن، صورت سفيد و دماغی شکسته داشت و موهايی که از پشت بسته بود. احساس کردم از بوی حضور او مست شده است. هر چند قطار راه افتاده بود ولی چشمانش هنوز داشت مسير خيالی حرکت دختر را دنبال می‌کرد. خواستم بهش بگويم آيا حاضری اين لحظه را با تمام دنيا عوض کنی؟ نگفتم!

حالا که دارم می‌نويسم می‌بينم ماجرا اين قدر زيبا بود که من هنوز از عطر آن سرخوشم.

زنده باد عشق!

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 6:35  توسط لیدا  | 

من نمی‌توانم فكر كنم آدم انرژی‌اش را بر سر اسم چيزی بگزارد، فقط به صرف اين‌كه سال‌ها به اين اسم ناميده شده باشد. به نظر من اين بحث‌ها فقط زمانی ممكن است كه آدم‌ها را با خط‌كشی‌های مصنوعی از هم جدا كنيم و به جای فكر كردن به انسان‌ها، خودمان را به آن‌هايی محدود كنيم كه تصادفا با ما به مكان مشترك پرتاب شده‌اند. در ايران كه بودم و رفتار زشت برخی ايرانی‌ها را با افغانی‌ها می‌ديدم هميشه آرزو می‌كردم كاش اين آدم‌ها روزی مجبور شوند به غرب پناهنده شوند تا با تمام وجودشان بفهمند به دنيا آمدن چند كيلومتر اين طرف و آن طرف يك مرز نمی‌توان معياری‌ برای جدا كردن آدم‌ها از يكديگر باشد. فكر كردم جمله‌ای از برتاند راسل را اين‌جا بياورم. " دشمنان حكومت آلمان سربازان خود را به دليل نافرمانايی‌هايی‌ به مرگ كيفر می‌دادند كه عدم ارتكاب به آن‌ها از طرف سربازان آلمانی را دليل موجهی برای مرگ آن‌ها می‌دانستند. اينان از آلمانی‌ها انتظار داشتند به خاطر انسانيت از فرماندهانشان اطاعت نكنند ولی بعيد می‌دانم حاضر باشند چنين استدلالی را از سربازان خود بپذيرند "

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 6:34  توسط لیدا  | 

ديدار

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت

اين درد جانگداز زمن روی برنتافت

وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت


تنها و نامراد در اين سال های سخت

من بودم و نوای دل بينوای من

دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق

دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان

تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه

كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟


امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان

نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه
!

امروز اين منم كه پريشان و دردمند

مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را

نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم
.

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای

بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين

ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است
.

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان

گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است
" !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور

صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

شاعر:فریدون مشیری

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 6:32  توسط لیدا  | 

0111

khabidi ru bale moja

kash mishod boodam kenaret

donbalet daram migardam

ama nist az to neshuni

ruzegar

maro joda kard

ye ghorub tuye javooni

dele man havato karde

kash mishod toro bebinam

kash beshe tu khab dobare daste sardeto begiram

dele man havato karde

kash mishod toro bebinam

kash beshe tu khab dobare daste sardeto begiram

mikham begam azun rooza k dastat tuye dast

che khosh boodim ba refigha arezuhamun shekast

sakhtio moskelat jolo daremun nabood

lahzeha tond migzashtan zire gonbade kabood

ta inke roozaye khosho ab oomad bord

sokhane ba to hastam

ta akhar refigham

mord

darya oonaro tu changesh asir kardo

ajab jame margesho dado

oonaro sir kardo

bacheha tuye javooni raftan az beinemun

refigha tanha takmil nakardan deineshun

neshun be oon neshun

k yadeshun tuye zehnemuneo

khioda ino behtaraz hameye ma midoone

refighe chizi k nist bere az yad

akhe refaghat

nemati k khoda behet dad

donbalet daram migardam

ama nist az to neshuni

ruzegar maro joda kard

ye ghorub tuye javooni

khabidi ru bale moja

kash bodam kenarat

bade margeshub zendegi shode

mese mordab

royahaye khosho faghat mididm

tuye khab

boosaneshun shode vasamun

eyne sarab

chizi namunde azashun

bejo zaxi tuye ghab

ba raftaneshun faghat esmeshuno ja gozashtan

delam misuze vaghte khodahafezi nadashtan

shadio tafrih

dige rakhteshuno basatan

bejash ghose o gham tu delamun

neshastan

shanbeha hame mirim sare khakeshun

chesha gerun

dela parishun

yade dast neveshte

yade khateshun

yade rade pa

japaye kafsheshun

deleman havato karde

kash mishod toro bebinam

kash beshe tu khab dobare

daste sardeto begiram

daro divar

por shode az axetun

tu gusham mipishe sedaye khandatun

vaghti mikhab arezume bebinametun

bimarefata khejalat mikeshin

bebusametun

sare jatun ye shkhe goli

hanuz hast

bush be masham

ke mirese

misham mastdad mizanam boland

sedamo beshnavid

delam tang shode

chera javabo nemidid

boghz behem amune khundan nemide

ye rooz miam pishetun

oon ruz nazdike

pas khodaahfez ta lahzeye didar

khoda kone khab basham

pas key misham bidar

to k rafti besalamat

vadeye ma be ghiyamat

hasrate ye lahze didan

vase man shode

ye adat

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 21:35  توسط لیدا  | 

mano chap chap

nageh nakon amdan

mikhad biyam hatman

man baese shar sham

to ba chand shar khar

ino dari dar sar

take hali az man

begirio

shar kam koni

dar shar kam

tori k be etminan

fasele oonghadr kame k ye vahed mikham

man na ahle malam

bade arbadam

masale alanan

na balad nist kasi

ke balad bashe asaram

man aslan nemikham kam beshe faselam

mano tahrik nakon tuye khateram

shode tike tike

shab az shoma yeki mimire

yeki dare shomareye 110 o migire

sedaye azhir miyad

kuche raghse nur dare

to be kalagh migi ke in ghasde jun dare

te ye sar becharkhuni tu rush nist dige

ye kalam donbalesheo dare his mire

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 21:33  توسط لیدا  | 

diruz ba solmaz raftim taatr.aslan khosh nagzasht

solmaz be ghole khodesh aslan ru mode nabud va kheili badakhmu shode bud

man harkari kardam ke halesh khub beshe ,un aslan taghiri nakard va hale man ham koli gerefte shod

asr  ham zang zad va az man mazerat khast.

man nemidunam chera un injurie!chera enghade naomide!in hame donya be in ghashangiye un faghat chizaye zeshtesho mibine

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 8:2  توسط لیدا  | 

na shakh daram na dom,faghat moo nadaram

Image

az 2 rooz pish ke kachal kardam khafam kardan tu uni.az harja rad misham ba chesh mikhoranam,avalesh miran tu kam in chi shode head zade?
-ba hejab shodi
-Image
-nakone mosalmoon shodi?
-Image
-rooze hasti?
-Image
-namzad kardi?
-Image(khodaeesh man rabte headband ba namzadi kardano nafahmidam)
-chi shode kolah pooshidi?
-baisbalist shodi?
-Image(akhe kajoaie in shabihe kolahe baisbale?)
-akhe tu salon ke dige aftab nist ke kolah mizari !!
-Image(kolamo barax mizaram)
-eeee,to ke az tiripe rap khoshet nemioomad?!!!
-Image(kolamo barmidaram)
-......................
majboor misham az har 5 nafar az bachehaie uni be yekishoon saramo neshun bedam ke inghade tu kaf namoonano soal picham nakonan.(az bacheha manzooram dokhataras faghatImage ,choon pesara jorat nemikonan chizi beganImage)

bad taze shoroo mishe:
-vaaaaaaaaaaaaay,chera?
-mage maraz dashty?
-Image
-na toro khoda,chi shode?marge man?joone man?
-Imagehichi baba yeho havas kardam kachal konam
-naaa,doroogh migi.na khodaee?
-shart bandie?
-Image
-chand gerefty?
-Image
-..................
-hichi baba,ajab mosibatiehaaaaa,gharare mod she,man ashna daram oomade bem jelo jelo gofteImage

tu in hame dokhtar faghat 2 ta budan mese adam barkhord kardan.
taze koli ham hal kardanImage
yekishoon ke targhib shode oonam bere kachal koneImage

yeki ham azam porsid tu che groohi hasti?
-Image
-chio mikhay tabligh koni?Image
-(hatman darooye rizeshe moo)Image
...........
kholase goore pedare hameImageImage
khodamo eshgheImage
koli daram hal mikonam ba in kalamImage

rasty ye khubi dige ham dare,oonam inke sarma va garma dar iki sanie be maghzet mireseImage
inghade bahaleeeeeImageImage

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 7:54  توسط لیدا  | 

دیدمت باز در گذر گاهی                                                              

از بی سالها جدایی ها.

کودکی باز زنده شد در من:

آن صفاها و بی ریایی ها ...

زنده شد بوسه های بنهانی

که شب اندر خیال ما می ریخت .

روز , اما کنار یکدیگر

همه از چشم ما حیا می ریخت.

آه از آن گفته های عشق آمیز

که به دل بود و در نهان ما را

لیک جز درس و جز کتاب , سخن

خود نمی رفت بر زبان ما را!

دیدمت , دیدمت , ولی افسوس

که تو دیگر نه آن چنان بودی:

من خزان دیده ی باغ درد انگیز

تو خزان دیده ی باغبان بودی!

بنجه ی غول سرکش ایام

زده بر چهر تو شیشری چند

مخمل گیسوی سیاه مرا

دوخته با سبید تاری چند

رفته ایام و دیده من و تو

همچنان سوی مقصدی نگران ...

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 7:51  توسط لیدا  | 

چگونه دیوانه شدم این داستان من است برای هر کسی که دوست دارد بداند چگونه دیوانه شدم: در روزهای بسیار دور و پیش از آنکه بسیاری از خدایان متولد شوند، از خواب عمیقی بر خواستم، و در یافتم که همه نقابهایم دزدیده شده است. آن هفت نقابی که خود بافته بودم و در هفت دوره زندگانی بر روی زمین بر چهره زدم، لذا بی هیچ نقابی در خیابان های شلوغ شروع به دویدن کردم و فریاد زدم: دزدها ! دزدها! دزدهای لعنتی، مردها و زنها به من خندیدند و برخی از آنان نیز به وحشت افتادند و به سوی خانه هایشان گریختند چون به میدان شهر رسیدم، ناگهان جوانی که بر بام یکی از خانه ها ایستاده بود فریاد بر آورد: ای مردم ! این مرد دیوانه است، سرم را بالا بردم تا او را ببینم اما خورشید برای نخستین بار بر چهره بی نقابم بوسه زد و اين براي نخستین بار بود كه خورشید چهره بی نقاب مرا بوسید، پس جانم در محبت خورشيد ملتهب شد و دریافتم که دیگر نیازی به نقابهایم ندارم و گویی در حالت بی هوشی فریاد بر آوردم و گفتم: مبارک باد ! مبارک باد آن دزدانی که نقابهایم را دزدیدند، این چنین بود که دیوانه شدم اما آزادی و نجات را در این دیوانگی با هم يافتم آزادی در تنهایی و نجات از اینکه مردم از ذات من آگاهی یابند زیرا آنان که از ذات و درون ما آگاه شوند. می کوشند تا ما را به بندگی کشند اما نباید برای نجاتم بسیار مفتخر شوم زیرا دزد اگر بخواهد از دزدان دیگر امنیت یابد باید در زندان باشد. "
+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 7:49  توسط لیدا  | 

من در آبادی , پی چیزی می گشتم

پی خوابی شاید ,

پی نوری , ریگی , لبخندی .

پشت تبریزی ها

غفلت پاکی بود , که صدایم می زد

+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 7:48  توسط لیدا  | 

ديريست
در ديار ما
سلام جز تبسم دروغ نيست
و چشم ها
نگاه مهربان دوستي ز ياد برده اند
+ نوشته شده در  شنبه دوم دی 1385ساعت 7:47  توسط لیدا  | 

یکنفر,یک انسان بود.یک نفر صبح زود از خواب بیدار شد,اما به کسی سلام نکرد...کتری را روی اجاق گذاشت و چای را دم کرد.صبحانه خورد,اما با کسی حرف نزد...

یک نفر سر کار رفت.اما با کسی حرف نزد...

_ظهر شد_

به خونه برگشت,اما کسی به او خسته نباشید,گفت...

به تنهایی,نهار خورد و

بعد از تماشای تلوزین,

به مطالعه ی کتاب مورد علاقه اش ادامه داد,

اما با کسی حرف نزد...

_شب شد_

یک نفر شام خورد,

اما

با کسی حرف نزد...

مسواک زد.

لامپ ها را خاموش کرد اما

به کسی شب بخیر نگفت.

یک نفر خوابید و خواب دید:

خواب کسی را که می توانست با او حرف بزند.

+ نوشته شده در  جمعه یکم دی 1385ساعت 20:20  توسط لیدا  |